THE LABDesign the Life You Love

Het gaat eigenlijk best goed, en toch weet je dat er iets moet veranderen.

Niet omdat je ongelukkig bent, niet succesvol of de weg kwijt, maar omdat je onderweg bent veranderd, terwijl het leven om je heen grotendeels is blijven staan rond een eerdere versie van jou.

Ik zie dit vaak bij de leiders, ondernemers en professionals met wie ik werk. Ze hebben iets substantieels gebouwd. Ze dragen verantwoordelijkheid, nemen beslissingen, geven leiding aan teams, zorgen voor anderen en zijn meestal heel goed in het vinden van oplossingen als iets niet werkt.

Dus als ze onrust voelen, afstand, of merken dat er meer moet zijn, doen ze wat altijd heeft gewerkt. Denken, analyseren, nog een doel stellen, een plan maken, harder werken. Maar er komt een punt in je ontwikkeling waarop meer doen je niet verder brengt.

Soms is het echte werk de moed hebben om lang genoeg stil te staan en jezelf vragen te stellen die je niet kunt beantwoorden vanuit een spreadsheet, een strategiesessie of weer een zorgvuldig opgebouwd vijfjarenplan.

• Vertegenwoordigt het leven dat ik heb gebouwd nog steeds wie ik vandaag ben?
• Waar houd ik aan vast, alleen omdat ik er zoveel in heb geïnvesteerd om deze persoon te worden?
• En als ik zou stoppen met beslissen vanuit wie ik ben geweest, wat zou ik dan nu kiezen?

Je kunt geen nieuwe werkelijkheid creëren vanuit je oude identiteit.

De term komt oorspronkelijk uit de kwantumfysica, waar hij een overgang tussen energietoestanden beschrijft. In persoonlijke ontwikkeling gebruik ik hem als metafoor voor een diepe verschuiving naar een andere manier van zijn, kiezen en creëren.

Want dit is waar ik denk dat veel mensen het mis hebben. Ze proberen een nieuwe werkelijkheid te bouwen vanuit hun oude identiteit.. Dezelfde patronen. Dezelfde angsten. Dezelfde reacties van hun zenuwstelsel. Dezelfde overtuigingen over wat mogelijk is. Alleen met een groter visioen. Dat is geen sprong.

Voordat je echt iets nieuws in kunt stappen, zijn er lagen om doorheen te gaan. Dingen om te zien, te voelen, los te laten en te integreren. Het lichaam in, de identiteit in, je gaven in, de angsten die nog onder de uitbreiding liggen. De versie van jezelf die kan dragen wat je zegt te willen.

En pas dan maken we de sprong. Niet door de oude werkelijkheid te ontvluchten, maar door degene te worden die de nieuwe kan creëren, en dat nu al te voelen.